دباب

دباب . [ دَ ب ِ ] (ع، اِ صوت ) کلمه ای که بدان کفتار را خوانند. ◄ (ص )به معنی دِبّی است ؛ یعنی نرم گام زن . (منتهی الارب ).

دباب . [ دَ ] (اِ) لواطت و اغلام . (غیاث ) : چندانکه ببالین تو گریان و غریوان شبها به دباب آمدم ای خفته ٔ بیدار. سوزنی . شراب پر خورد و مست خسبد و خیزد گهی دباب کسی را و گه کسی او را. سوزنی . بهوشیاری شرم آیدش بخسبد مست دباب خیز مر او را چو ناتوان بیند گزر به دبّه ٔ او درنهد چنانکه بود سزای گایان کردن چو رایگان بیند. سوزنی . شد خر پیر و میکشد خس کس سیم بستانده تا دهد به دباب . سوزنی . بباد فتق براهیم و غلمه ٔ عثمان به دبّه ٔ علی موش گیر وقت دباب . خاقانی .

دباب . [ دِ ] (اِخ ) موضعی است بسیارریگ به حجاز. (منتهی الارب ) (از معجم البلدان ).