دانه دانه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
دانه دانه . [ن َ / ن ِ ن َ / ن ِ ] (ق مرکب ) قید تکرار : اندک اندک بهم شود بسیار دانه دانه است غله در انبار. سعدی . ◄ یک یک . یکی یکی . مجزی به افراد جدا از یکدیگر: محبب ؛ حبه حبه : در پله ٔ ترازوی اعمال عمرما طاعات دانه دانه و عصیان تنگ تنگ . سوزنی . تیغ حصرم رنگ و بر وی دانه دانه چون عنب پخت گردون زان عنب نقل و ز حصرم توتیا. خاقانی .