دارکوب
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(اِمر.) پرندهای که بر تنة درختان مینشیند و با منقار محکم و بلند خود از کرمهای موجود در آن تغذیه میکند.<br>
فرهنگ فارسی معین
(اِمر.) پرندهای که بر تنه درختان مینشیند و با منقار محکم و بلند خود از کرمهای موجود در آن تغذیه میکند.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
دارکوب . (اِ مرکب ) مرغی که با منقار درخت را سوراخ میکند. (آنندراج ). رجوع به داربر شود.
فرهنگ املایی واژهدان
واژه ثبتشده در فرهنگ املایی