داربو

(اِمر.) عود، داروی خوشبو که در آتش ریزند.<br>

(اِمر.) عود، داروی خوشبو که در آتش ریزند.

داربو. (اِخ ) گاستن داربو . ریاضی دان فرانسوی که در شهر نیم متولد شده است، بین سالهای ١٨٤٢ و ١٩١٨ م . زیسته و کار اصلی اوبیشتر در محاسبات هندسی «بینهایت کوچک » بوده است .

داربو. (اِ مرکب ) چوب عود است که بهر بخورش سوزند. (برهان ). رجوع به داربوی شود.