دارات
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
دارات . (اِخ ) جمع دارة که در عربی به معنی قبیله، محل، و زمین وسیع میان کوهستانها، و حلقه و هاله ٔماه است . دارات العرب جاهایی است در شهرهای عرب مانند دارة جلجل و دارة رفرف که تمام آنها در قاموس گرد آورده شده است . (اقرب الموارد). رجوع به دارة شود.
دارات . (اِخ ) قریه ای است در سوریه . (بخش اعلام المنجد).
دارات . (اِ) کرّ و فَرّ و شأن وشوکت . دار و گیر. (برهان ) (انجمن آرا) : بدرود که پیش ملکان در صف محشر دارات نمودی چو علی در صف صفین . معزی . رجوع به داراب شود.