خیری
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خیری . [ خ َ را ] (ع ص ) مرد نیکو و گزیده ٔ بسیارخیر. (منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از لسان العرب ). خیری ̍.
خیری . [خ َی ْ ی ِ ] (حامص ) نیکوکاری بسیار. (ناظم الاطباء).
خیری . [ خ َ رَی ْی ] (ص نسبی ) منسوب است به خیره که عبارت است از جد محمدبن عبدالرحمن . (از انساب سمعانی ).