خیره سری

خیره سری . [ رَ / رِ س َ ] (حامص مرکب ) تمرد. خودسری . گستاخی . (ناظم الاطباء) : نشست از بر تخت کاوس کی به خیره سری مست نز جام می . فردوسی . آن نمایی که فرامرز ندانست نمود بدلیری و بتدبیر نه از خیره سری . فرخی . ز خیره سری برنهادی بسر. اسدی (گرشاسبنامه ). نکوهش مکن چرخ نیلوفری را برون کن ز سر باد خیره سری را. ناصرخسرو. عقل چه همتای تست کز تو زند لاف عشق می نشناسد حریف خیره سری میکند. خاقانی . چند چو گل خیره سری ساختن سربکلاه و کمر افراختن . نظامی .