خیانت گر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خیانت گر. [ ن َ گ َ ] (ص مرکب ) خیانت پیشه . (آنندراج ) : بموش ریزه بر و گربه ٔ خیانت گر که این هزبر بچنگ است و آن پلنگ بناب . خاقانی . آگاه کردن حواریون که یهود است خیانتگر. (ترجمه ٔ دیاتسارون ص ٣١٦).
فرهنگ املایی واژهدان
واژه ثبتشده در فرهنگ املایی