خیام | ترانه‌های خیام (صادق هدایت) | هرچه باداباد [۱۰۰-۷۴] | رباعی ۹۵

چون عمر به سر رسد، چه بغداد چه بلخ، پیمانه چو پر شود، چه شیرین و چه تلخ؛ خوش باش که بعد از من و تو ماه بسی، از سلخ به غره آید، از غره به سلخ!