خیام | ترانه‌های خیام (صادق هدایت) | هرچه باداباد [۱۰۰-۷۴] | رباعی ۸۱

روزی که نهال عمر من کنده شود، و اجزام ز یک‌دگر پراکنده شود؛ گر زان که صراحیی کنند از گل من، حالی که ز باده پر کنی زنده شود.