خیام | ترانه‌های خیام (صادق هدایت) | دم را دریابیم [۱۴۳-۱۰۸] | رباعی ۱۴۳

عمرت تا کی به خودپرستی گذرد، یا در پی نیستی و هستی گذرد؛ می‌خور که چنین عمر که غم در پی اوست آن به که به خواب یا به مستی گذرد. پایان