خَرَّ

فَاسْتَغْفَرَ رَبَّهُ وَ خَرَّ راکِعاً «خَرَّ» از مادّه «خریر» به معناى سقوط از بلندى و توأم با صدا است، مانند صداى آبشار! و از آنجا که افراد سجده کننده، گویى از بلندى سقوط مى کنند و به هنگام سجده تسبیح مى گویند، این تعبیر کنایه از سجده کردن آمده است.(19)