خویشتن بینی

خویشتن بینی . [ خوی / خی ت َ ] (حامص مرکب ) عمل و حالت کسی که خود را بزرگ و مهم داند. (از ناظم الاطباء). عُجب . بزرگ منشی . خودبینی . اِنانیَّت . مَنی . (یادداشت مؤلف ) : میرود وز خویشتن بینی که هست درنمی آید بچشمش دیگری . سعدی . بر این آستان عجز و مسکینیت به از طاعت و خویشتن بینیت . سعدی . هولة؛ خویشتن بینی . (منتهی الارب ).

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی