خوگیر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خوگیر. [ خُو ] (نف مرکب، اِ مرکب ) عرق گیر و آن نمدی باشد که بر پشت اسب نهند و بر بالای آن زین گذارند و بعربی لبد گویند. نمد زین . (از آنندراج ) (از ناظم الاطباء). ◄ اسب آهسته رو. ◄ پالان . ◄ پرکننده و آگنده کننده ٔ زین . (ناظم الاطباء).
خوگیر. (نف مرکب ) الفت گیرنده . انس گیرنده . ◄ عادت گیرنده . معتادشونده . (یادداشت مؤلف ).