خوپذیر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خوپذیر. [ پ َ ] (نف مرکب ) قبول عادت کننده . (یادداشت بخط مؤلف ). آنکه استعداد و قابلیت قبول خو و عادت داشته باشد. (آنندراج ) : خواجه این نکته را مگر دانی خوپذیر است نفس انسانی . سنائی . خوپذیر است نفس انسانی آن چنان گردداو که گردانی . (از مرزبان نامه ). با بدان کم نشین که درمانی خوپذیر است نفس انسانی . سعدی . ◄ معتاد. عادت کرده . (ناظم الاطباء).
فرهنگ املایی واژهدان
واژه ثبتشده در فرهنگ املایی