خوشدم

خوشدم . [ خوَش ْ / خُش ْ دَ ] (ص مرکب ) خوش نفس . نوشین دم . (ناظم الاطباء). ◄ خوشگوی . خوش نغمه : شود به بستان دستان زن و سرودسرای بعشق بر گل خوشبوی بلبل خوشدم . سوزنی . ز آتش خورشید شد نافه ٔ شب نیم سوخت قوت از آن یافت روز خوشدم از آن شد بهار. خاقانی . اختران عود شب آرند و بر آتش فکنند خوش بسوزند و صبا خوشدم از آنجا بینند. خاقانی . پردل چو جوز هندی و مغزش همه خرد خوشدم چو مشک چینی و حرفش همه کلام . خاقانی . ◄ هوای صاف . هوای لطیف . (ناظم الاطباء).