خوشبویی

خوشبویی . [ خوَش ْ / خُش ْ ] (حامص مرکب ) حالت بوی خوش داشتن . خوشبوئی . (یادداشت مؤلف ) : تیره روانْت علم کند روشن گنده تنت چو مشک بخوشبویی . ناصرخسرو. بخوشبویی خاک افتادگان بخوشخویی طبع آزادگان . نظامی . رجوع به خوشبوئی شود.