خوشانیدن

خوشانیدن . [ خو / خوَ / خ ُ دَ ] (مص ) خشک کنانیدن . خشک کردن فرمودن . (ناظم الاطباء). خشکانیدن . (یادداشت مؤلف ). اذبال . اذواء : بخوشاندْت گر خشکی فزاید وگر سردی خود آن بیشت گزاید. بوشکور. پر از خون مکن دیده و تاج و تخت مخوشان بمن خسروانی درخت . فردوسی . پس از آنجای بردارند و اندر سایه بخوشانند. (الابنیه عن حقایق الادویه ). یاد دارم که در ایام جوانی گذر داشتم بکویی و نظر با رویی در تموزی که حرورش دهان بخوشانیدی . (گلستان ).