خوش گفتار
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خوش گفتار. [ خوَش ْ / خُش ْ گ ُ ] (ص مرکب )شیرین زبان . خوش سخن . خوب گفتار. خوش زبان : زن ارچه زیرک و هشیار باشد زبون مرد خوش گفتار باشد. (ویس و رامین ).
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خوش گفتار. [ خوَش ْ / خُش ْ گ ُ ] (ص مرکب )شیرین زبان . خوش سخن . خوب گفتار. خوش زبان : زن ارچه زیرک و هشیار باشد زبون مرد خوش گفتار باشد. (ویس و رامین ).