خوش لحن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خوش لحن . [ خوَش ْ / خُش ْ ل َ ] (ص مرکب ) خوش آهنگ . آنکه آوازش مطبوع و دلپسند باشد. (ناظم الاطباء) : سوزنی در باغ مدح میر عالم زین دین بلبل خوش لحن و خوش دستان و شیرین نغمتی . سوزنی .
واژگان فارسی سره واژهدان
خوشنوا، خوش آوا