خوش خوراک

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

خوش خوراک . [ خوَش ْ / خُش ْ خوَ / خ ُ ] (ص مرکب ) لذیذ. بامزه . خوشمزه . خوش طعم . خوشخور. ◄ آنکه غذاهای نکو خورد. آنکه غذاهای لذیذ خورد. (از ناظم الاطباء): خِرخِر؛ مرد خوش خوراک خوش پوشاک . (از منتهی الارب ). ◄ کنایه از مردم خوشگذران راحت طلب . (از ناظم الاطباء).

مترادف‌ها و واژه‌های مرتبط

شکم‌پرست، نوشخوار، خوش‌خواره، خوش‌خوار ≠ بدخوراک پرخور، پرخوراک، خوش‌اشتها، شکمو ≠ کم‌خوراک