خوش آواز

خوش آواز. [ خوَش ْ / خُش ْ ] (ص مرکب ) خوش صدا. خوش الحان . خوش نغمه . خوش نوا. (یادداشت مؤلف ) : و چون سخن گوید خوش سخن و خوشگوی و خوش زبان و خوش آواز باشد. (ترجمه ٔ طبری بلعمی ). یکی پای کوب و دگر چنگ زن سدیگر خوش آواز و انده شکن . فردوسی . بیارید گویا منادی گری خوش آواز وز نامداران سری . فردوسی . برفتی خوش آواز گوینده ای خردمند و درویش جوینده ای . فردوسی . مجلس نیکو آراستند و غلامان ماهرویان بسیار ایستاده و مطربان همه خوش آواز در میان . (تاریخ بیهقی ). چو در سبزکله خوش آواز راوی سراینده بلبل ز شاخ صنوبر. ناصرخسرو. ز گنبد چو یک رکن گردد خراب خوش آواز را ناخوش آید جواب . نظامی . زآن هر دو بریشم خوش آواز برساز بسی بریشم ساز. نظامی . مرغ ز داود خوش آوازتر گل ز نظامی شکراندازتر. نظامی . سدیگر خوش آوازی و بانگ رود که از زهره خوشتر سراید سرود. نظامی . مغنی بیا چنگ را ساز کن بگفتن گلو را خوش آواز کن . نظامی . ای دریغا مرغ خوش آواز من ای دریغا همدم و همراز من . مولوی . چهارم خوش آوازی که بحنجره ٔ داودی آب را از جریان ... بازدارد. (گلستان ). خطیبی کریه الصوت خود را خوش آواز پنداشتی . (گلستان ). بنال بلبل مستان که بس خوش آوازی . سعدی . روی خوش و آواز خوش دارند هر یک لذتی بنگر که لذت چون بود محبوب خوش آواز را. سعدی . ز چنگ زهره شنیدم که صبحدم می گفت غلام حافظ خوش لهجه ٔ خوش آوازم . حافظ. ♦ ناخوش آواز ؛ کریه الصوت . بدصوت : ناخوش آوازی ببانگ بلند قرآن همی خواند. (گلستان ). خدای این حافظان ناخوش آواز بیامرزاد اگر ساکن بخوانند. سعدی . ◄ نرم سخن . ملایم گوی . (یادداشت بخط مؤلف ) : چو بشنید بهرام ازاو بازگشت که بدساز دشمن خوش آواز گشت . فردوسی .

خوش‌الحان، خوشخوان، خوش‌نغمه، خوش‌نوا خواننده، قوال، مغنی (متضاد: بدآواز)

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی