خورپرست
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خورپرست . [ خوَرْ / خُرْ پ َ رَ ] (نف مرکب ) پرستنده ٔ خورشید. عابدالشمس . (یادداشت بخط مؤلف ) : فرویاختی سوی خورشید دست سر خویش چون مردم خورپرست . اسدی . ◄ حربا. خورپا. آفتاب پرست . ◄ گل آفتاب گردان . (ناظم الاطباء).