خورشخانه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خورشخانه . [ خوَ / خ ُ رِ ن َ / ن ِ ] (اِ مرکب ) انبار غذا. (از ناظم الاطباء) (از آنندراج ). مطبخ . آشپزخانه : ز گنجور و دستور بستد کلید خورشخانه و خمره های نبید. فردوسی . کلید خورشخانه ٔپادشا بدو داد دستور فرمانروا. فردوسی . خورشخانه ٔ پادشاه جهان گرفت آن دو بیدار خرم نهان . فردوسی . خورشخانه در خان او داشتی تن خویش مهمان او داشتی . فردوسی .