خودخور

خودخور. [ خوَدْ / خُدْ خوَرْ / خُرْ ] (ص مرکب ) آنکه غم خویش بکس نگوید تا تسکین یابد. ◄ آنکه تنها خورد. (یادداشت بخط مؤلف ).