خودبخود
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خودبخود. [ خوَدْ / خُدْ ب ِ خوَدْ / خُدْ ] (ق مرکب ) بی واسطه . بی علتی . بی عاملی . بی فاعلی . بی دخالت دیگری . (یادداشت مؤلف ). بمیل و اراده ٔ خود. بدون جهت و سبب و میل دیگری . (ناظم الاطباء) : تویی آن مرغ کآتش آوردی خودبخود قصد سوختن کردی . خاقانی . پس بکوشی و به آخر از کلال خودبخود گوئی که العقل عقال . مولوی .