خواز
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خواز. [ خ َ ] (اِ) چوبدستی که خر و گاو و سایر ستور را بدان رانند. (برهان قاطع) (ناظم الاطباء) (آنندراج ). ◄ چوبی که در روی آن پارچه های مرطوب اندازند تا خشک شود. (ناظم الاطباء).
خواز. [ خوا / خا ] (اِ) ظاهراً تزییناتی بوده که با چوب و پارچه شبیه به طاق نصرتهای کنونی برای جشن و شادی و افتخار کسی برپا می کردند. رجوع به خوازه شود.