خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۹۷

یاران همه مخمور و قدح پر می‌نابست ما جمله جگر تشنه و عالم همه آبست مرغ دل من در شکن زلف دلارام یا رب چه تذرویست که در چنگ عقابست چشم من سودازده یا درج عقیقست اشک من دلسوخته یا لعل مذابست ورد سحرم زمزمه نغمه چنگست و آهنگ مناجات من آواز ربابست دور از تو مپندار که هنگام صبوحم با این جگر سوخته حاجت بکبابست سرمست می‌عشق تو در جنت و دوزخ از نار و نعیم ایمن و فارغ زعذابست با روی بتان کعبه دل دیر مغانست در دیر مغان زمزم جان جام شرابست کار خرد از باده خرابست ولیکن صاحب خرد آنست که او مست و خرابست دست از فلک سفله فرو شوی چو خواجو کاین نیل روان در ره تحقیق سرابست