خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۹۱۳

ای سبزه دمانیده بگرد قمر از موی سر سبزی خط سیهت سر بسر از موی جز پرتو رخسار تو از طره شبرنگ هرگز نشنیدیم طلوع قمر از موی بر طرف بناگوش تو آن سنبل مه پوش افکنده دو صد سلسله بر یکدگر از موی بی‌موی میانت تن من در شب هجران چون موی میانت شده باریکتر از موی موئی ز میانت سر موئی نکند فرق تا ساخته‌ای موی میانرا کمر از موی موئیست دهان تو و از موی شکافی هنگام سخن ریخته لؤلؤی‌تر از موی بیرون ز میان تو که ماننده موئیست کس بر تن سیمینت نبیند اثر از موی خواجو چو بوصف دهنت موی شکافد یک نکته نگوید ز دهانت مگر از موی