خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۸۷۶

یا من الیک میلی قف ساعه قبیلی بالدمع بل ذیلی هذا نصیب لیلی هر شب که باده نوشم وز تاب سینه جوشم تا صبحدم خروشم هذا نصیب لیلی از اشگ دل گدازم پیدا شدست رازم لیکن چه چاره سازم هذا نصیب لیلی از بند باز کن خو وزو دوست کام دل جو زلفش بگیر و میگو هذا نصیب لیلی هر شب به جست و جویش گردم بگرد کویش گریم در آرزویش هذا نصیب لیلی بلبل ز شاخساران با ناله هزاران گوید بنوبهاران هذا نصیب لیلی تا روز از دل و جان چون بلبل سحر خوان گویم دعای سلطان هذا نصیب لیلی خواجو مگو فسانه در کش می‌شبانه بر گوی این ترانه هذا نصیب لیلی