خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۸۶۹

تشنه‌ام تا بکی آخر بده آبی ساقی فی حشای اضطرمت نایره الا شواق عمر باقی بر صاحب‌نظران دانی چیست آنچه از باده دوشینه بماند باقی عنت الورق علی قلقله الاقداح و لنا القرقف فی بلبله الاحداق گر گل از گل بدمد بیدل جان افشانرا صحف تکتب بالدمع علی‌الاوراق ایکه هستی ز نظر غایب و حاضر در دل فی‌الکری طیفک ما غاب عن اماق تو اگر فتنه دور قمری نادر نیست که به رخسار چو مه نادره آفاقی گرچه روزی به نهایت رسد ایام بقا فی‌الهوی لا تتناهی طرق العشاق سر برای تو که هم دردی و هم درمانی جان فدای تو که هم زهری و هم تریاقی ان للمغرم فی‌النشوه صحوا رفقا لا تلوموا واعینوا زمرا لفساق دلق ازرق به می‌لعل گرو کن خواجو که مناسب نبود عاشقی و زراقی جام می‌گیر که بر بام سماوات زنیم علم مرشدی و نوبت به اسحاقی