خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۸۵۶

گل سوری دگر بجلوه گری می‌کند صید بلبل سحری بطراوت سمن رخان چمن می‌برند آب لاله برگ طری بوی گیسوی یار می‌شنوم یا نسیم بنفشه طبری گل بستان فروز دم نزند پیش رخسار او ز خوش نظری بر درش بسکه دوست می‌خوانم دوست می‌خواندم بکبک دری چون نویسم حدیث لعل لبش قصب جامه‌ام شود شکری پیش چشمش حدیث نرگس مست بود آهو و عین بی‌بصری مردم چشمم افکند بر زر دمبدم لعل پاره جگری روزم از شب نمی‌شود روشن بی‌رخ و زلف او ز بیخبری دیو در اعتقاد من آنست که مرا منع می‌کند ز پری عمر خواجو بزخم تیر فراق گشت دور از جمال او سپری