خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۸۳۰

بیارای لعبت ساقی شرابی بسازای مطرب مجلس ربابی چو دور عشرت و جامست بشتاب که هر دم می‌کند دوران شتابی دل پرخون من چندان نماندست که بتوان کرد مستی را کبابی خوشا آن صبحدم کز مطلع جام برآید هر زمانی آفتابی الاای باده پیمایان سرمست بمخموری دهید آخر شرابی گرم از تشنگی جان برلب آید مگر چشمم چکاند برلب آبی شد از باران اشک و باده شوق دلم ویرانی و جانم خرابی مگر بستست جادوی تو خوابم که شبها شد که محتاجم بخوابی چرا باید که خواجو از تو یکروز سلامی را نمی‌یابد جوابی