خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۷۸۴

ای چراغ دیده جان روی تو حلقه سودای دل گیسوی تو صد شکن بر زنگبار انداخته سنبل زنگی وش هندوی تو مهره با هاروت بابل باخته نرگس افسونگر جادوی تو شیر گیران پلنگ پیلتن صید روبه بازی آهوی تو طره‌ات نعلم بر آتش تافتست زان شدم شوریده دور از روی تو شادی آن هندوی میمون که او می‌تواند گشت همزانوی تو از پریشان حالی و آشفتگی در گمانم این منم یا موی تو هر که را با می‌پرستان سرخوشست خوش بود پیوسته چون ابروی تو از سرشکم پای در گل می‌رود ورنه بیرون رفتمی از کوی تو آنکه دل در بند یکتائیت بست کی گشادی یابد از پهلوی تو ز ا برویش خواجو بیک پی گوشه گیر کان کمان بیشست از بازوی تو