خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۷۳۲

یا رب ز باغ وصل نسیمی بمن رسان وین خسته را بکام دل خویشتن رسان داغ فراق تا بکیم بر جگر نهی یک روز مرهمی بدل ریش من رسان از حد گذشت ناله و افغان عندلیب بازش بشاخ سنبل و برگ سمن رسان بفرست بوی پیرهن از مصر و یکنفس آرامشی بسا کن بیت الحزن رسان از مطبخ نوال حبیب حرم نشین آخر نواله‌ای به اویس قرن رسان خورشید را بذره بی‌خواب و خور نمای گل را دگر بلبل شیرین سخن رسان تا چند بینوا بزمستان توان نشست بوی بهار باز بمرغ چمن رسان تا کی مرا بدرد فراق امتحان کنی از وصل مژده‌ای بمن ممتحن رسان خواجو ز داغ و درد جدائی بجان رسید از غربتش خلاص ده و با وطن رسان