خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۷۱۲

درد دل خویش با که گویم داد دل خویش از که جویم چون چهره بخون دیده شستم دست از دل خسته چون نشویم کر گشت فلک زهای‌هایم پرگشت جهان زهای و هویم دادم بهوای روی او دل تا دیده چه آورد برویم از ناله نحیف‌تر ز نالم وز مویه ضعیف‌تر ز مویم تا چند ز دور چرخ نالم تا کی ز غم زمانه مویم با تست مقیم گفت و گویم وز تست مدام جست و جویم از حسن تو هیچ کم نگردد گر زانکه نظر کنی بسویم بگذار که شکرت ببوسم پیش آی که عنبرت ببویم تا چند زنی مرا بچوگان آخر نه من شکسته گویم در کوزه چو می‌نماند خواجو یک کاسه بیاور از سبویم