خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۷۰۸

خیز تا برگ صبوحی بچمن ساز کنیم دیده مرغ صراحی بقدح باز کنیم زاهدانرا بخروشیدن چنگ سحری از صوامع بدر میکده آواز کنیم باده از جام لب لعبت ساقی طلبم مستی از چشم خوش شاهد طناز کنیم بلبلان چون سخن از شاخ صنوبر گویند ما حدیث قد آن سرو سرافراز کنیم چنگ در حلقه آن طره طرار زنیم چشم در عشوه آن غمزه غماز کنیم وقت آنست که در پای سهی سرو چمن برفشانیم سردست و سرانداز کنیم کعبه روی دلارای پریرویان را قبله مردمک چشم نظر باز کنیم از لب روح فزا راح مروح نوشیم همچو عیسی پس از آن دعوی اعجاز کنیم سایه شهپر سیمرغ چو بر ما افتاد گر چه کبکیم چه اندیشه شهباز کنیم در قفس چند توان بود بیا تا چو همای پر برآریم و برین پنجره پرواز کنیم چون نواساز چمن نغمه‌سرا شد خواجو خیز تا برگ صبوحی بچمن ساز کنیم