خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۶۸۹

ما دلی ایثار او کردیم و جانی یافتیم گوهری در پایش افکندیم و کانی یافتیم چون نظر کردیم در بستان بیاد قامتش راستی را از سهی سروی روانی یافتیم با خیال عارض گلرنگ و قد سرکشش بر سر هر شاخ عرعر گلستانی یافتیم گر چه چون عنقا به قاف عشق کردیم آشیان مرغ دلرا هر نفس در آشیانی یافتیم ترک عالم گیر و عالمگیر شو زیرا که ما هر زمانی خویشتن را در مکانی یافتیم در جهان بی‌نشانی تا نیاوردیم روی ظن مبر کز آن بت مه رو نشانی یافتیم سالها کردیم قطع وادی عشقش ولیک تا نپنداری که این ره را کرانی یافتیم ما نه از چشم گران خواب تو بیماریم و بس زانکه در هر گوشه از وی ناتوانی یافتیم در گلستان غم عشق تو از خوناب چشم هر گیاهی را که دیدیم ارغوانی یافتیم چون بیاد تیغ مژگان تو بگشودیم چشم هر سو مو بر تن خواجو سنانی یافتیم