خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۶۶۸

مدام آن نرگس سرمست را در خواب می‌بینم عجب مستیست کش پیوسته در محراب می‌بینم اگر خط سیه کارش غباری دارد از عنبر چرا آن زلف عنبربیز را در تاب می‌بینم اگر چه واضع خطست این مقله چشمم ولیکن پیش یاقوتت ز شرمش آب می‌بینم دلم همچون کبوتر در هوا پرواز می‌گیرد چو تاب و پیچ آن گیسوی چون مضراب می‌بینم نسیم خلد یا بوی وصال یار می‌یابم بهشت عدن یا منزلگه احباب می‌بینم مرا گویند کز عناب خون ساکن شود لیکن من این سیلاب خون زان لعل چون عناب می‌بینم برین در پای برجا باش اگر دستت دهد خواجو که من کلی فتح خویش در این باب می‌بینم