خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۶۲۶

هردم آرد باد صبح از روضه رضوان پیام کاخرای دلمردگان جز باده من یحیی العظام ماه ساقی حور عین و جام صافی کوثرست خاصه این ساعت که صحن باغ شد دارالسلام پختگان را خام و خامان را شراب پخته ده حیف باشد خون رز در جوش و ما زینگونه خام بر سر کوی خرابان از خرابی چاره نیست نام نیکو پیش بدنامان بود ننگی تمام گر مرید پیر دیری خرقه خمری کن بمی زشت باشد دلق نیلی و شراب لعل فام کام دل خواهی برو گردن بناکامی بنه در دهان شیر می‌باید شدن بر بوی کام عار باشد نزد عارف هر که فخر آرد بزهد ننگ باشد پیش عاشق هر که یاد آرد ز نام آنکه در خلوتگه خاصش مجال عام نیست لطف او عامست و عشق او نصیب خاص و عام باد بر خاک عراق از دیده خواجو درود باد بر دارالسلام از آدم خاکی سلام