خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۴۸۸

طره بفشان و مرا بیش پریشان مگذار پرده بگشای و مرا بسته هجران مگذار ماه را از شکن سنبل شبگون بنمای لاله را این همه در سایه ریحان مگذار زلف مشکین که چنین برقدمت دارد سر بیش ازینش چو من خسته پریشان مگذار هر که از مهر تو چون ذره شود سرگردان دورش از روی چو خورشید درفشان مگذار کام جانم ز نمکدان عقیقت شکریست آخر این حسرتم اندر دل بریان مگذار من سرگشته چو سردر سر زلفت کردم دست من گیر و مرا بی‌سر و سامان مگذار منکه از پسته و بادام تو دورم باری دست بیگانه بدان سیب زنخدان مگذار باغبان را اگر از غیرت بلبل خبرست گودگر باد صبا را بگلستان مگذار منکه با زلف چو چوگان تو گوئی نزدم بیش ازین گوی دلم در خم چوگان مگذار خواجو ار خلوت دل منزل یارست ترا عام را گرد سراپرده سلطان مگذار