خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۴۲۷

شبی با یار در خلوت مرا عیشی نهانی بود که مجلس با وجود او بهشت جاودانی بود عقیقش از لطافت در قدح چون عکس می‌افکند می‌اندر جام یاقوتی تو گوئی لعل کانی بود جهان چونروز روشن بود بر چشمم شب تاری تو گوئی شمع رخسارش چراغ آسمانی بود ز آه و اشک میگونم شبی تا روز در مجلس سماع ارغنونی و شراب ارغوانی بود چو خضرم هر زمان می‌شد حیات جاودان حاصل که می‌در ظلمت شب عین آب زندگانی بود خیال قد سرو آساش چون در چشم من بنشست مرا بر جویبار دیده سرو بوستانی بود میانش را نشان هستی اندر نیستی جستم چودیدم در کنار آنرا نشان از بی‌نشانی بود چنان کاندر پریشانی سرافرازی کند زلفش توانائی چشم ساحرش در ناتوانی بود چوچشم خواجوی دلخسته گاه گوهر افشانی همه شب کار لعل آبدارش درفشانی بود