خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۴۰۰

پای کوبان در سراندازی چو سربازی کنند پای در نه تا سرافرازان سرافرازی کنند ناوک اندازان چشم ترکتازت از چه روی برکمان سازان ابرویت کمین بازی کنند در هوای گلشن روی تو هر شب تا بروز عاشقان با بلبل خوش خوان هم آوازی کنند موکب سلطان عشقت چون علم بر دل زند در نفس جانها هوای خانه پردازی کنند چون طناب عنبری بر مشتری چنبر کنی ای بسا دلها که آهنگ رسن بازی کنند طره‌های سرکشت کی ترک طراری دهند غمزه‌های دلکشت کی ترک غمازی کنند بر سر میدان عشقت چون شود خواجو شهید نامش آندم عاقلان دیوانه غازی کنند