خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۳۵۰

حدیث عشق ز ما یادگار خواهد ماند بنای شوق ز ما استوار خواهد ماند کنون که کشتی ما در میان موج افتاد سرشک دیده ز ما برکنار خواهد ماند اساس عهد مودت که در ازل رفتست میان ما و شما پایدار خواهد ماند ز چهره هیچ نماند نشان ولی ما را نشان چهره برین رهگذار خواهد ماند ز روزگار جفا نامه‌ای که عرض افتاد مدام بر ورق روزگار خواهد ماند شکنج زلف تو تا بیقرار خواهد گشت درازی شب ما برقرار خواهد ماند چنین که بر سر میدان عشق می‌نگرم دل پیاده بدست سوار خواهد ماند حدیث زلف و رخ دلکش تو خواهد بود که بر صحیفه لیل و نهار خواهد ماند فراق نامه خواجو و شرح قصه شوق میان زنده‌دلان یادگار خواهد ماند