خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۲۸۳

مه را اگر از مشک ز ره پوش توان کرد تشبیه بدان زلف و بنا گوش توان کرد چون شکر شیرین بشکر خنده در آری جان برخی آن لعل گهر پوش توان کرد می‌تلخ نباشد چو ز دست تو ستانند کز دست تو گر زهر بود نوش توان کرد حاجت بقدح نیست که ارباب خرد را از جام لبت واله و مدهوش توان کرد گر دست دهد شادی وصل تو زمانی غمهای جهان جمله فراموش توان کرد بی‌آتش رخسار توخون در دل عشاق باور نتوان کرد که در جوش توان کرد مرغان چمن را چو صبا بوی گل آرد زنهار مپندار که خاموش توان کرد از روی توام منع کنند اهل خرد لیک برقول بد اندیش کجا گوش توان کرد خواجو تو مپندار که بی‌سیم زمانی با سیمبران دست در آغوش توان کرد