خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۲۴۴

چون سنبل تو سلسله بر ارغوان نهاد آشوب در نهاد من ناتوان نهاد چشمت بقصد کشتن من می‌کند کمین ورنی خدنگ غمزه چرا در کمان نهاد هیچش بدست نیست که تا در میان نهد سری که داشت با تو کمر در میان نهاد بر سرو کس نگفت که طوطی شکر شکست بر ماه کس ندید که زاغ آشیان نهاد در تابم از دو سنبل هندوت کز چه روی سر برکنار نسترن و ارغوان نهاد ای جان من جهان لطافت توئی ولیک دل بر وفای عهد جهان چون توان نهاد زانرو که در جهان بجمالت نظیر نیست هر کس که دید روی تو سر در جهان نهاد الفاظ من به لفظ تو شیرین ز شکرست گوئی لب تو هم شکر اندر دهان نهاد خواجو چو نام لعل لبت راند بر زبان نامش زمانه طوطی شکر زبان نهاد