خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۲۴

ای بناوک زده چشم تو یک اندازانرا کشته افعی تو در حلقه فسون سازانرا جان ز دست تو ندانم به چه بازی ببرم پشه آن نیست که بازیچه دهد بازانرا دل چو دادم بتو عقلم ز کجا خواهد ماند مال کی جمع شود خانه براندازانرا عندلیبان سحر خوان چو در آواز آیند می‌بیارید و بخوانید خوش آوازانرا پای کوپان چو در آیند بدست افشانی دست گیرند بیک جرعه سراندازانرا زیردستان که ندارند به جز باد بدست هر نفس در قدم افتند سرافرازانرا با تو خواجو چه شد ار زانکه نظر می‌بازد دیده نتوان که بدوزند نظر بازان را