خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۲۳۸

پیه سوز چشم من سرشمع ایوان تو باد جان من پروانه شمع شبستان تو باد هر پریشانی که آید روز و شب در کار من از سر زلف دلاویز پریشان تو باد مرغ دل کو طائر بستانسرای عشق شد همدم بلبل نوایان گلستان تو باد جان سرمستت که گشت از صافی وصلت خراب بی‌نصیب از دردی دلگیر هجران تو باد سرمه چشم جهان بین من خاکی نهاد از غبار رهنورد باد جولان تو باد تا بود گوی کواکب در خم چوگان چرخ گوی دلها در خم زلف چو چوگان تو باد ای رخ بستان فروزت لاله برگ باغ حسن عندلیب باغ جان مرغ خوش الحان تو باد آنکه همچون لاله از مهرش دل پرخون بسوخت سایه پرورد سهی سرو خرامان تو باد هرکه چون خواجو صف آرای سپاه بیخودیست چشم خون افشان او سقای میدان تو باد