خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۲۱۰

مشنو که مرا با لب لعلت هوسی نیست کاندر شکرستان شکری بی‌مگسی نیست کس نیست که در دل غم عشق تو ندارد کانرا که غم عشق کسی نیست کسی نیست باز آی که با هم نفسی خوش بنشینیم کز عمر کنون حاصل ما جز نفسی نیست تنها نه مرا با رخ و زلفت هوسی هست کامروز کسی نیست که صاحب هوسی نیست شب نیست که فریاد بگردون نرسانم لیکن چه توان کرد که فریاد رسی نیست برطرف چمن ناله‌اش آن سوز ندارد هر بلبل دلسوخته کاندر قفسی نیست از قافله عشق به جز ناله خواجو در وادی هجران تو بانگ جرسی نیست