خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۲ - فی نعمت الرسول صلی الله علیه و آله

صل علی محمد دره تاج الاصطفا صاحب جیش الاهتدا ناظم عقد الاتقا بلبل بوستان شرع اختر آسمان دین کوکب دری زمین دری کوکب سما تاج ده پیمبران باج ستان قیصران کارگشای مرسلین راهنمای انبیا سید اولین رسل مرسل آخرین زمان صاحب هفتمین قرآن خواجه هشتمین سرا طیب طیبه آستان طایر کعبه آشیان گوهر کان لامکان اختر برج کبریا منهدم از عروج او قبه قصر قیصران منهزم از خروج او خسرو خطه خطا روی تو قبله ملک کوی تو کعبه فلک مختلف تو قد هلک معتقد تو قد نجا شاه نشان قدسیان تخت‌نشین شهر قدس ای شه ملک اصطفا وی لقب تو مصطفی آینه سپهر را مهر رخ تو صیقلی دیده آفتاب را خاک در تو توتیا شاه فلک چو بنگرد طلعت ماه پیکرت ذره صفت در او فتد بر سربامت از هوا ای شده آب زمزم از خاک در سرای تو کعبه ز تست با شرف مروه زتست با صفا خواجو اگرنداشتی برگ بهار عشق تو بلبل باغ طبع او هیچ نداشتی نوا